vallende hartjes

Posts tonen met het label antonie kamerling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label antonie kamerling. Alle posts tonen

donderdag 7 oktober 2010

Antonie Kamerling is dood.....

Ik vind het zo raar, hij is gewoon zomaar dood... Zelfmoord! Wat moet hij zich vreselijk alleen in zichzelf hebben gevoeld. Geen uitweg zien, zelfs je vrouw en kinderen zijn geen redenen meer om te blijven leven. Wat een verschrikking!

Hij was maar een paar uur ouder dan ik, zijn moeder en mijn moeder lagen tegelijkertijd in het kraambed... mijn moeder heeft haar dochter nog....

Ik probeer me voor te stellen hoe Isa en Merlijn en Vlinder zich moeten voelen, ze zijn sterk zeggen ze op tv, dat zal best. Nu nog wel... we weten allemaal dat de klap straks pas komt, wat moeten ze zich vreselijk voelen. Ga je je dan afvragen of jezelf zo weinig waard bent dat je vader het niet de moeite waard vond om voor jou te blijven leven... Hoe beleef je je trouwdag, de geboorte van je 1e kind... Ik weet het niet.

Ik heb geen antwoorden, alleen maar vragen......        

Geen blogje over afvallen, dat is zoiets triviaals... dat doet er nu niet toe... dit was een blogje over hoe ik me voel, hoe ik dingen beleef...

Lieve Antonie... ik kende je niet maar ben diep geraakt door je overlijden. Zo'n mooie man van de buitenkant die aan de binnenkant zo ongelukkig moet zijn geweest....